ALL ஆசிரியர் அறிக்கை வாழ்வியல் சிந்தனைகள் கழகம் அரசியல் தமிழகம் தலையங்கம் இந்தியா உலகம் கரோனா மற்றவை
விவசாயச் சட்டங்களால் போராட்டம்  இந்திய விவசாயிகளின் பிரச்சனைக்கு தீர்வு என்ன
September 26, 2020 • Viduthalai • மற்றவை

விவசாயச் சட்டங்களால் போராட்டம்  இந்திய விவசாயிகளின் பிரச்சனைக்கு தீர்வு என்ன?

 - பி. சாய்நாத்

கே. இந்திய அரசு விவசாயம் தொடர் பாக கொண்டுவந்திருக்கும் இந்தச் சட்டங் கள் குறித்து உங்களுடைய கருத்து என்ன?

ப. இவை மிக மோசமான சட்டங்கள். இதில் ஒரு சட்டம் ஏ.பி.எம்.சி பற்றியது (APMC என்பது Agricultural Produce Market Committee அய்க் குறிக்கும். தமிழ்நாட்டில் 'தமிழ்நாடு வேளாண் விளைபொருள் விற்பனைச் (முறைப்படுத்துதல்) சட்டம் 1987" என்று அழைக்கப்படுகிறது). இவர்கள் இந்த ஏ.பி.எம்.சியை ஏதோ ஒரு வில்ல னைப்போல, விவசாயிகளை அடிமை யாக்கி வைத்திருப்பதைப் போலச் சித்தரிக் கிறார்கள். அதெல்லாம் முட்டாள்தனம். இப்போதும்கூட, பெரிய அளவிலான விவ சாய விளைபொருள் விற்பனை, ஒழுங்கு முறை விற்பனைக் கூடங்களுக்கு வெளி யில்தான் நடக்கிறது.

இந்த நாட்டில் விவசாயி தன் பொருளை, வயல்காட்டிலேயே விற்றுவிடுகிறார். தரகரோ அல்லது கடன் கொடுத்தவரோ வந்து எடுத்துச் சென்றுவிடுவார். வெறும் 6-8 சதவிகித விவசாயிகளுக்கு இந்த ஒழுங்கு முறை விற்பனைக் கூடங்கள் மூலம் ஒரு பாதுகாப்புக் கிடைக்கிறது. நம் விவசாயிகள் என்ன கோருகிறார்கள்? அவர் கள் தங்கள் விளைபொருளுக்கு ஒரு நிலையான விலையைத்தான் கோருகிறார்கள். தற் போது கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் சட்டங் களில் நிலையான விலையைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்களா? விலை கடுமையாக ஏறி இறங்குகிறது. கடுமையாக பேரங்கள் பேசப்படுகின்றன. விளைபொருளுக்கு நிலையான விலை என்பதே கிடையாது.

குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை நிச்சயம் இருக்கும் என்கிறார் பிரதமர். அவர் சொல் வது உண்மையென்றால், சுவாமிநாதன் கமிட்டி பரிந்துரைகளின்படி குறைந்தபட்ச விலை நிர்ணயத்திற்கென ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டுவாருங்களேன். எல்லோருமே ஒன்று திரண்டு ஆதரிப்பார்கள். எந்தக் கட்சியால் அதை எதிர்க்க முடியும்? ஆனால், நீங்கள் அதைச் செய்யவில்லை. அந்த வாக்குறுதியில் நீங்கள் உறுதியாக இல்லை.

அடுத்ததாக, ஒப்பந்த விவசாய முறை குறித்த சட்டம். இந்தச் சட்டம் ஒப்பந்த விவசாய முறையை சட்டபூர்வமாக்குகிறது. என்ன வேடிக்கையெனில், இந்தச் சட்டப் படி ஒப்பந்தங்களை எழுத்துபூர்வமாக பதிவுசெய்வது கட்டாயமில்லை. விருப்ப மிருந்தால் செய்யலாம் என்கிறார்கள். இப் போதுகூட ஓர் இடைத்தரகரும் விவசாயி யும் வாய் வார்த்தைகளை நம்பித்தானே ஒப்பந்தங்களைச் செய்துகொண்டிருக் கிறார்கள்? இந்தச் சட்டத்திலுமே அதையே தானே சொல்கிறீர்கள்? எழுத்து மூலமாக இருந்தால்கூட, பெரிய நிறுவனமானது ஒப்பந்தத்தை மீறினால் உங்களால் என்ன செய்ய முடியும்? சிவில் கோர்ட்டுகளுக்குச் செல்ல முடியாது. அப்படியே நீதிமன்றத் திற்குச் சென்றாலும், பெரிய நிறுவனங்க ளுக்கு எதிராக உங்களால் என்ன செய்ய முடியும்? வழக்கறிஞரை வைத்துக்கொள்ள பணம் இருக்குமா விவசாயியிடம்? பேரம் பேசும் சக்தியோ, ஒப்பந்தத்தைச் செயல் படுத்தச் செய்யும் அதிகாரமோ விவசாயி யிடம் இருக்காது என்றால், அந்த ஒப்பந்தத் திற்கு என்ன அர்த்தம்?

அடுத்ததாக அத்தியாவசியப் பொருள் கள் திருத்தச் சட்டம். மிகத் தீவிரமான நிலை ஏற்பட்டால் தவிர, இப்போதிலிருந்து எது வும் அத்தியாவசியப் பொருள்கள் இல்லை என்று ஆக்கியிருக்கிறார்கள். விலை மிக மிக அதிகமாக உயர்ந்தால்தான் அந்தத் தீவிர நிலை ஏற்படும். அவர்கள் அதற்கென ஒரு விதியை வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த விதிப்படி எந்தப் பொருளும் எப்போதும் அத்தியாவசியப் பொருள் ஆகாது.

விவசாயிகளுக்கு நல்ல விலை கொடுப் பதற்காக இவற்றையெல்லாம் செய்ததாகச் சொல்கிறார்கள். உண்மையில் விவசாயிக ளின் நிலையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவர்கள் எப்போதுமே எந்த அளவுக்கு வேண்டுமானாலும் பொருட்களை சேமித்து வைக்கலாம். பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள்தான் தானியங்களை ஓரள வுக்கு மேல் சேமித்துவைக்க கட்டுப்பாடு இருந்து வந்தது. இப்போது அந்தக் கட் டுப்பாட்டை நீக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில் விவசாயியின் பேரம் பேசும் சக்தி என்ன, பெரிய நிறுவனங்களின் பேரம் பேசும் சக்தி என்ன? இந்தச் சட்டம் மத்திய தர வகுப்பு மக்களையும் கடுமையாகப் பாதிக்கும். எல்லோருமே இதனால் பாதிக் கப்படுவார்கள்.

கே. இந்த அத்தியாவசியப் பொருள்கள் சட்டம் திருத்தப்பட்டிருப்பதன் மூலம், பெரிய நிறுவனங்கள் பொருள்களை வாங்கிச் சேமித்துவைக்க இருந்த தடை நீக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே அவர்கள் பெரிய அளவில் இனி பொருள்களை வாங்குவார்கள். அதனால் விவசாயிகளுக்கு கூடுதல் விலை கிடைக்காதா?

ப. எப்படி அய்யா கிடைக்கும்? இந்த அத்தியாவசியப் பொருள்கள் சட்டமே எதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டது? வர்த்த கர்கள் விளைபொருள்களை பெருமளவில் சேமிக்கிறார்கள், பொருள்களைப் பதுக்கு கிறார்கள் என்பதற்காகக் கொண்டுவரப் பட்டது. இப்போது எவ்வளவு பொருள்களை வேண்டுமானாலும் பதுக்கிக்கொள்ளலாம் என்று சொல்கிறீர்கள். இதன் மூலம் விவ சாயிகளுக்கு விலை உயரும் என்கிறீர்கள்.

உண்மையில் விவசாயிகளுக்கு விலை உயராது. கார்ப்பரேட்களுக்குத்தான் லாப உயர்வு கிடைக்கும். இந்த உலகத்தில் எப் போதுமே விவசாயியின் கையில் பொருள் இருக்கும்போது விலை குறையும். வியா பாரிகள் கையில் பொருள் இருக்கும்போது விலை உயரும். அதுதான் வழக்கம். இந்தச் சட்டங்களால் வியாபாரிகளின் எண் ணிக்கை குறையும். சந்தையில் ஏகாதி பத்தியம் இன்னும் அதிகரிக்கும். அப்படி யிருக்கும்போது விவசாயிகளுக்கு எப்படி விலை கூடுதலாகக் கிடைக்கும்?

கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகள் இருக் கின்றன. இதனால், சாதாரண நோயாளி களுக்கு என்ன பயன்? மும்பையில் மருத் துவமனைகளில் ஒரு சாதாரண கோவிட் சோதனை செய்ய ஆறாயிரத்து அய்நூறு ரூபாயிலிருந்து பத்தாயிரம் ரூபாய் வரை ஆகிறது. இந்த நிறுவனங்கள் இருப்பது லாபம் ஈட்டுவதற்காக. நோயாளிகளுக்கோ, விவசாயிகளுக்கோ சேவைசெய்ய அல்ல.

கே. விவசாய ஒழுங்கு முறை விற்ப னைக் கூடங்கள் இருக்கும், குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை இருக்கும் என அரசு சொல்கிறது. அப்படியென்றால் இந்தச் சட்டங்களை ஏற்பீர்களா?

ப. ஒழுங்குமுறை விற்பனைக்கூடங்கள் இருக்கும் என்பதை நான்கூட ஏற்கிறேன். அரசுப் பள்ளிகள் இருப்பதைப்போல இருக்கும். ஆனால், அரசு அதைக் கவனிக் காது. குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை குறித் துச் சொல்கிறீர்கள். ஆனால், இது குறித்து இந்த அரசு சொல்வதை நம்ப முடியவில்லை.

விவசாயத்திற்கான ஒட்டுமொத்தச் செலவு மற்றும் அதோடு அய்ம்பது சதவிகி தத்தை அதிகரித்து குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்றது எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் கமிட்டி. எங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தால் 12 மாதங்களில் எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் கமிட்டி சொன்னதைப்போல குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை நிர்ண யிப்போம் என 2014இல் நரேந்திர மோதி வாக்குறுதி அளித்தார். இந்த வாக்குறுதியை நம்பி எத்தனை லட்சம் விவசாயிகள் வாக்களித்திருப்பார்கள்?

ஆனால், முதல் 12 மாதங்களில் என்ன செய்தார்கள் என்றால், எங்களால் இதைச் செய்ய முடியாது என நீதிமன்றத்தில் பிரமாணப் பத்திரம் தாக்கல்செய்தார்கள். இது நடந்தது 2015இல். பிறகு 2016இல் விவ சாயத்துறை அமைச்சர் ராதா மோகன் சிங் சொன்னார், இது போல ஒரு வாக்குறுதியை தாங்கள் எப்போதுமே தரவில்லையென் றார். 2017இல் விவசாயத்துறை அமைச்சர் சொன்னார், "எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் கமிட்டி அறிக்கையை விடுங்கள்; மத்தியப் பிரதேசத்தில் சிவராஜ் சிங் சவுகான் செய் வதைப் பாருங்கள்" என்றார். அந்த வருடத் தில்தான் அங்கு அய்ந்து விவசாயிகள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள்.

2017-18, 2018-19 ஆகிய இரு வருடங் களில் பட்ஜெட்டைத் தாக்கல் செய்த அருண் ஜேட்லி, தாங்கள் எம்.எஸ். சுவாமி நாதன் கமிட்டி பரிந்துரையை ஏற்கனவே நிறைவேற்றிவிட்டதாகச் சொன்னார்.

அதாவது, 2014இல் எம்.எஸ். சுவாமி நாதன் கமிட்டி பரிந்துரை நிறைவேற்றப் படும் என்பது; 2015இல் அதைச் செய்ய முடியாது என் பது; 2016இல் நாங்கள் அப்படி வாக்குறுதி கொடுக்கவேயில்லை என்று சொல்வது; 2017இல் எம்எஸ். சுவாமிநாதன் கமிட்டி அறிக்கையெல்லாம் தேவை யில்லை, சிவராஜ் சிங் சவுகானைப் பாருங்கள் என்று பேசு வது; 2018, 2019இல் நாங்கள் அந்த அறிக்கையை செயல்படுத்தி விட்டோம் என்று சொல்லிவிடுவது - இதுதான் நடந்தது.

சுவாமிநாதன் கமிட்டி என்ன சொன்னது என்றால், உள்ளீட்டுச் செலவு, உழைப்புக் கூலி, நிலத்திற்கான வாடகை எல்லாம் சேர்த்து அதிலிருந்து 50 சதவிகிதம் கூ டுதலாக குறைந்த பட்ச விலையை நிர்ண யிக்க வேண்டும் என்றது. ஆனால், இவர் கள் உள்ளீட்டுச் செலவு மற்றும் உழைப்புக் கூலியைச் சேர்த்து கோதுமைக்கு விலை நிர்ணயித்தார்கள். இது சுவாமிநாதன் கமிட்டி சொன்னதைவிட குவிண்டாலுக்கு 500 ரூபாய் விலை குறைவாக இருந்தது. ஆகவே இவர்கள் சொல்வது பொய். இப்படி இவர்கள் மாற்றிமாற்றி பேசும்போது, நான் ஏன் இவர்களை நம்ப வேண்டும்?

விவசாய ஒழுங்கு முறை விற்னைக் கூடங்கள்தான் வியாபாரிகளின் ஏகாதிபத் தியத்தை உடைத்தன. விவசாயிகளுக்கு நியாயமான விலையைக் கிடைக்கச் செய் தன. கல்வியிலும் சுகாதாரத்திலும் தாராளம யமாக்கம் வந்தபோது என்ன நடந்ததோ, அது விவசாயத்தில் நடக்காது என்பது என்ன நிச்சயம்?